Celem artykułu jest analiza przyimków polskich w zestawieniu z językiem francuskim, reprezentującym języki indoeuropejskie o najbardziej rozwiniętym analityzmie, oraz ustalenie gramatycznych i leksykalnych różnic typologicznych między badanymi językami. Autor stwierdza, że polszczyzna nie dysponuje przyimkami abstrakcyjnymi obecnymi w języku francuskim, a przyimki mają charakter semantyczny. Jednocześnie w języku polskim występuje tendencja analityczna przejawiająca się abstrakcyjnymi użyciami przyimków, konkurującymi z odziedziczonymi formami syntetycznymi. (Bi)
