Artykuł dotyczy międzynarodowych (biblijnych, antycznych itp.) komponentów w polskiej i ukraińskiej frazeologii onomastycznej. Według autorki ich obecność niekoniecznie determinuje rodzimy lub międzynarodowy charakter jednostki frazeologicznej. W obu językach obserwuje się zarówno występowanie obcych nazw własnych we frazeologii narodowej, jak i internacjonalne źródło frazeologizmów zawierających onomastyczne elementy obce. Zróżnicowanie jakościowe w obrębie frazeologii polskiej i ukraińskiej, mimo bliskości obu języków, potwierdza peryferyjny charakter internacjonalizacji tej ich sfery. (KKG)
