Celem analizy jest określenie miejsca polszczyzny w procesie przebudowy strukturalnej języków indoeuropejskich w zakresie tendencji do szyku progresywnego. Autor omawia pozycję przysłówka względem określanego bezokolicznika (antepozycja i postpozycja) w językach romańskich i polskim. Wnioski z badania tendencji do szyku progresywnego przedstawia osobno dla języków romańskich oraz angielskiego i dla języka polskiego oraz języków bardziej analitycznych. Stwierdza, że w polszczyźnie dominuje szyk antycypacyjny (antepozycja). Pozostałe wnioski dotyczą siły danych konstrukcji z szykiem progresywnym w poszczególnych językach lub grupach języków. (Bi)
